in Tocht

Verschillende mensen, op verschillende boten en toch min of meer in hetzelfde schuitje.
Het varen op de Chesapeake Bay was een feest, ondanks dat er geen wind stond. De kleuren, het licht en de hele sfeer waren geweldig. De eerste nacht aan de rand van de baai voor anker gelegen. De tweede nacht dacht ik een klein baaitje op te zoeken. Het was al donker en op een gegeven moment zag ik naast me een boei. Hé dacht ik die staat niet op de kaart. Wat is dat voor boei? Schijnen met de zaklantaarn, een vis boei, ??. met een drijvende lijn eraan! Motoren uit, te laat! Ik zat vast in een drijfnet. Ik wist mezelf los te snijden, maar in één van de schroeven zat een deel van het visnet. Gelukkig kon ik op de andere nog verder. Daarna maar snel voor anker gegaan.
De volgende ochtend ben ik maar niet naar het dichtstbijzijnde dorpje gegaan. Via de AIS kon ik zien dat hier een paar vissersschepen lagen en ik had geen zin in allerlei gedonder. Dus op naar het volgende dorp. Helaas bleek deze haven nog geheel dichtgevroren. Dus zat er niets anders op dan door te gaan naar Norfolk.
De haven van Norfolk is buitengewoon indrukwekkend. Als je goed en wel in de haven bent, vaar je gedurende een uur langs mannetje aan mannetje liggende marine schepen. Niet kop aan kont, maar als de toetsen van een piano. Onder andere een stuk of vier vliegkampschepen. Vervolgens vaar je een uur door een commerciële haven voordat je bij het centrum van de stad bent en hier liggen aan de overkant van het water nog eens ruim tien marine schepen, waaronder twee vliegkampschepen, op de werf.
Het was al met al wel even door donderen, ik lag om half drie ‘s nachts in de marina bij het centrum. De eerste persoon die ik de volgende ochtend sprak zei dat hij een wetsuit had en ‘s middags wel de lijn uit de schroef kon halen. Uiteindelijk bleek dat hij helemaal geen wetsuit had en ging hij in een korte broek het water in. Hoewel het donderdag en vrijdag tussen de tien en twintig graden boven nul was, was het water nog steeds rond het vriespunt. Zonder wetsuit daar ingaan was niet te doen en deze poging liep dus schipbreuk. Vervolgens deed mijn telefoon het niet. Dan heb je het leuke probleem hoe naar de KPN in Nederland te bellen als je telefoon het niet doet. Uiteindelijk bleek dat er “gewoon” (in het centrum van Norfolk) slechte dekking was. Toen dat uiteindelijk opgelost was, was het avond en begon het weekend. Zondag heb ik de boot gekrengt (scheef getrokken aan een lijn van de top van de mast) en toen kon de bovengenoemde man er bij om de lijn los te snijden. Maandag kon ik dus weer verder.
Twee dagen oponthoud zou je dus zeggen. Maar zonder die lijn had ik twee dagen voor een brug moeten wachten die in gesloten toestand vast zat.
Maar nu die mensen in hetzelfde schuitje. Hier op de Intra Coastal Waterway (ICW) kom ik weer meer mensen tegen die aan het varen zijn. Bijvoorbeeld in Norfolk twee echtparen, één uit Nova Scotia en één uit Maine, die beide meer dan twee maanden vertraging hadden opgelopen door pech. Beide hebben moeten wachten op een motor onderdeel.
Afgelopen nacht lag ik voor anker op de ICW naast een zeilboot die ook in het ijs had vastgezeten, maar dan hier in de buurt. En vanochtend liggen we beide te wachten tot de mist is opgetrokken.
De ICW is smal en ondiep en door ijsgang liggen sommige boeien niet meer op hun plaats. Boeiend varen dus.

Comments
  • Robert Huart
    Beantwoorden

    Jij durft…krenken terwijl je net een mastbreuk hebt gehad !

Laat een reactie achter

Vul hier uw zoekopdracht in